EEN BAL GEHAKT VOOR HRM!

Laat je cv achter!

Liever niet bellen!

Alleen geschikte kandidaten ontvangen bericht!

Houd je van techniek en ben je technisch!

En bij deze toko snappen ook hoe het werkt. Een van de vele voorbeelden van de onzin op de arbeidsmarkt:

“Heb je een passie voor voeding? Wil je een verrukkelijk verschil maken? Bij Kraft Foods vormen onze mensen ons geheime ingrediënt. Wij houden van baanbrekende en bruisende ideeën. Ben jij onze nieuwe commercieel talent?”

En als pay-off: “Join us and add your flavour!”

En ze zoeken nota bene een acadeem voor deze nonsens. Met ook nog eens “ervaring in een startfunctie”. (Echt waar, gewoon knippen en plakken. Dus spreek mij niet aan op ‘onze nieuwe commercieel talent’.)

Misschien dat de oproep voor een “BAL GEHAKT VOOR HRM!” in dit verband iets zou kunnen zijn?

En al die rare uitroeptekens. Wat ben ik blij dat ik geen sollicitant ben. En bijna overal het ge-je en ge-jij. Ik kan mij zomaar voorstellen dat mensen met de nodige (levens-)ervaring, een zekere maturiteit en wat meer niveau dan Jan van de Straat, afhaken.

En ik zie geen verbetering. Die trend van hatsjekidee, een nieuwe uitdaging, het gaat helemaal goedkomen en een dynamische organisatie die je aanspreekt, neemt alleen maar toe. Hand over hand. Het gaat inmiddels zover dat ik als ik bij Albert Heijn – of de Makro – tandpasta wil kopen en de merken op prijs vergelijk, ik ook altijd even kijk naar de teksten op de tube. Hoe is het Nederlands, welke relevantie tref ik in die zinnetjes aan en moet JE of U dagelijks tweemaal de tanden poetsen? De U-tube krijgt dan doorgaans de voorkeur, als het prijsverschil tenminste niet te groot is, ha ha, want ik blijf natuurlijk wel een Nederlander.

Even serieus. Ik sta versteld van de continue neergang in kwaliteit van sollicitatieprocedures, de communicatie daaromheen – doorgaans beginnend met de advertentie-uitingen in een Nederlands dat ik als “vreselijk”, zo niet “stuitend” ervaar: qua niveau, taalgebruik, interpunctie, grammatica, woordkeus, helderheid, concretie en toepasselijkheid – en vervolgens in de actie die je als goedwillende sollicitant moet ondernemen.  Dan zou ik toch misschien graag even van tevoren willen bellen, even ‘de nieren proeven’, luisteren hoe je te woord wordt gestaan, wie ik überhaupt moet hebben in dit specifieke geval en bij deze bijzondere vacature, enzovoort enzovoort. Maar dan heb ik toch een probleem. Als er al een uitnodigend telefoonnummer bij staat – in plaats van liever niet bellen, of laat hier je cv achter (opnieuw dat taalgebruik!) – dan sta ik vervolgens enkele minuten in de wacht (“momentje nog”),

moet ik tot vervelens toe en aan verschillende mensen die ik ook niet ken gaan uitleggen waar het om gaat, wie ik ben en waarom ik bel, wie ik moet hebben, wat ik dus niet weet omdat er geen naam bij staat wat nou precies één van de redenen is waarom ik bel en aanhoren dat ze mij op die manier dus ook niet kunnen ‘helpen’ en dat ik morgen maar even moet terugbellen want dan is Veronique van PZ er weer als ze tenminste geen training heeft maar in dat geval kan ik volgende week ook nog wel even bellen, toch?

Hallo, bent u er nog? Nou, ik vrees dat die goede kandidaat al wat langer geleden letterlijk en figuurlijk is afgehaakt.

Dus: je investeert als bedrijf veel in het optuigen van professioneel HRM-beleid (wow!), je neemt er de beste mensen voor aan (denk je), je selecteert zorgvuldig de plaatsingsmedia voor je advertentie (hoop je), je maakt een flitsende advertentietekst (sic) en dan gaat de rest vanzelf (sweet dreams).

Want je vergeet om te beginnen al dat het eerste de beste intermenselijke contact aan de telefoon op een drama uitloopt omdat je net Chantal van het uitzendbureau achter de telefoon hebt zitten, die even moet vervangen omdat Nicole ziek, zwak, misselijk, in verwachting of op vakantie is. Weg kandidaat, weg “eerste indruk”, weg mogelijkheid.

Zwart, pessimistisch en negatief? Nee, dagelijkse praktijk! Speel maar eens sollicitant en laat u verrassen.

Ik zou er wel een televisieprogramma van willen maken. Niet Herman den Blijker die kookt, maar Ton Westphal die solliciteert. Lachen, gieren, brullen.

Sommige HRM'ers (m/v) doorstaan de vergelijking 🙂

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.