DE LICHAAMSTAAL VAN EEN KOLENSJOUWER

Het zal geen toeval zijn. Ik krijg met een zekere regelmaat verzoeken om een reactie op, of een link doorgestuurd naar bepaalde (praat-)programma’s. De afzenders zijn steevast betrokken kandidaten, maar wel van vóór 1970. En het gaat over – glashard – leeftijdsdiscriminatie.

Tja, dan ben je dus al in de veertig en waarschijnlijk zelfs nóg ouder. U kunt (bijvoorbeeld) hier en hier lezen wat er dan allemaal met je gebeurt in de huidige hyperende maatschappij. En gelooft u mij, de drama’s, de maatschappelijke teleurstelling, het ongeloof, de onwetendheid en het leed zijn veel groter dan dat je zo op het oog zou denken. Nederland, dat is toch dat gelukkige landje tussen de rivieren, daar aan de zee?

Dat ligt er maar aan aan wie je het vraagt. Zijn dat actieve twintigers, vroege dertigers? Is het de schooljeugd? In welke regio, en welke beroepsgroep? Dus dan benader je alleen de actief werkenden? Hoe breed is dat onderzoek en wat zijn de wegingsfactoren?

Nou, ik ben geen onderzoeker, laat staan een wetenschapper. Maar ik sta wel midden op en in de arbeidsmarkt, dag en nacht. En dan hoor je nog wel eens wat, als je tenminste wilt luisteren.

In mijn eigen, naaste omgeving heb ik ook zo iemand. Bijna zevenenvijftig jaar en werkelijk hartstikke goed. Zo iemand over wie ik wel eens heb gezegd dat als er kampioenschappen in zijn vak zouden zijn, hij zowel de Olympisch als de Wereldkampioen zou zijn. Zo goed. Maar ja, logistiek. Selfmade. Op operationeel niveau. En dan bedoel ik niet fysiek, want dan hebben die potentiële werkgevers een punt. Nee, regelen, coördineren, optreden en communiceren (vloeiend in drie talen). Ideale ‘customer service’, fantastische ‘customer support’, perfecte kandidaat voor een vacature als “Service Logistics Coordinator” (sic). Ik heb over zijn brief en cv heengekeken, en daar is niets mis mee. Maar nooit op gesprek. En dan die stomme reacties. Die dooddoeners. Die mailtjes, met soms zelfs in de string van geadresseerden alle overige sollicitanten op die baan. Ook hij vraagt mij dan: “Wat vind jíj daar nu van?”.

Maar goed, hij weet het antwoord al lang want ook hij leest deze stukjes.

Je zal maar in die positie verkeren. Met nog tien, vijftien jaar voor de boeg. Wat te doen? Klagen en zeuren is één, aan een oplossing werken is beter. Nu we weten dat de overheid niet de oplossing is maar het probleem, moet je dus zelf aan de bak. Des te beter, denk ik dan. Dit verhaal is bijvoorbeeld een hele positieve ervaring, want je kunt je ellende ook als kans zien.

Eén van de doorgestuurde links betreft een uitzending van Hollandse Zaken, “Kiezen in crisistijd”, van 29 augustus 2012. Met Cees Grimbergen als een uitstekende presentator en interviewer. Gemakkelijk terug te vinden op Uitzending gemist. Daarin zat een werver die zich heeft gespecialiseerd in seniore kandidaten. De man was zelf trouwens al voorbij de zeventig. Maar hij was niet zielig, leek kerngezond, praatte verstandige taal en was maar in één ding ouderwets: je moet wel zélf aan je eigen toekomst werken. Je moet iets in de aanbieding hebben en dat vervolgens ook op een prettige, optimistische manier over de bühne brengen. Nou, dan weet je het wel. Er zat ook zo’n vakbondsmannetje in de studio, en die vindt zoiets natuurlijk vloeken in de kerk. Die wilde eigenlijk niets liever dan stigmatiseren en vervolgens helpen, begeleiden, ondersteunen en faciliteren. Maar ja, dat wil de potentiële werkgever natuurlijk niet, en al helemaal niet in deze tijd – je bent inzetbaar of je bent het niet. Zo vond ook de wervingsspecialist.

TE VER WEG

Een zware en voorheen dus dikbetaalde Sales Manager uit de textielindustrie wilde niet langer stilzitten en was inmiddels in de drie ploegendienst gestart bij Mars in Veghel. Kijk, dan doe je tenminste iets. Grimbergen vroeg aan een mevrouw die ook al honderd jaar zonder werk is, of dat niet iets voor haar zou kunnen zijn… Nou, dat was te ver weg. Maar in haar regio zit toch ook wel een soort Mars? En als dat echt niet het geval is, dan ga je toch verhuizen?

Kortom, al die gezichten met zoals ik dat noem die omgekeerde smileys, die voortdurende communicatie van ‘dat heb ík weer’ – direct, indirect, treurrimpels rond de mond en de lichaamstaal van een kolensjouwer uit de dertiger jaren – , dáár zitten werkgevers natuurlijk niet op te wachten. Daar begint het al mee.

En het gaat verder met veel flexibiliteit en studeren, het volgen van gerichte trainingen waar het bedrijfsleven behoefte aan heeft. Wat…, waar het om zit te springen! Ik ken een jurist die zijn werk beu was. Hij heeft enkele cursussen gevolgd en hij is nu al jaren zelfstandig elektrotechnisch installateur. En nog een goeie ook.

Die Sales Manager en die jurist, en die bijna zestiger aan de kust van China, dat zij de rouwenden als voorbeeld mogen dienen.

Kijken, zien en luisteren
Als je alleen naar je eigen ellende kijkt, dan schiet het niet op. Je bent nooit te oud om te leren dan wel een geheel nieuwe weg in te slaan..

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.