JOHAN SIMONS

Dit gaat natuurlijk over de vierde Zomergast. Afgelopen zondagavond, tien voor half negen.

Vanaf de allereerste minuut gegrepen. Dat was mij de vorige keer bij Nelleke Noordervliet ook al overkomen. Ja, soms gaan die dingen zo. De eerste kennismaking, het eerste contact. Een handdruk, die oogopslag, het uitwisselen van een paar blikken. Er zweeft iets in de lucht.

Nou, dat kon je wel zeggen. Zondagavond. Televisie op een niveau dat zelden wordt gehaald. Wilfried de Jong mag van mij volgend jaar weer terugkomen. En met een gast als Johan Simons wordt zo’n avond dan een vertrouwd feestje. Nee hoor, niks slingers. Niks lachen en zuipen. Of stom geouwehoer. En zeker niets van platte humor. Wél een vent die heeft nagedacht. Die daar ook iets over kan vertellen. Die iets vindt. En uitlegt waarom. Die daar ook de ruimte voor krijgt. Niet alleen met woorden, maar ook met beelden en geluid.

Dus met prachtige fragmenten, waardoor plotseling niets meer merkbaar was van zoiets als “formatslijtage”. Het mooiste vond ik zelf de uitvoering Va, pensiero uit de opera Nabucco van Verdi. Twee jaar geleden in Rome, met zo ongeveer de hele Italiaanse magistratuur in de zaal, onder leiding van Riccardo Muti. Het werd aangehaald als protest tegen de groteske bezuinigingen op cultuur in Italië. Maar Nederland kan er ook wat van, vond ook Johan Simons. Een staatssecretaris als Halbe Zijlstra, die zegt dat hij gelukkig niets van cultuur af weet en daarom gemakkelijker de vele miljoenen kan wegsnijden. Dan lopen je de koude rillingen natuurlijk over de rug. Riccardo Muti adresseerde dat onverbeterlijk briljant. Een hoogtepunt van het televisiejaar. En dan te bedenken dat zo’n staatssecretaris nu voorman van de liberalen is in Den Haag! Een politieke partij waar persoonlijke ontwikkeling en individuele inspiratie voorop zouden moeten lopen. Het in bescherming nemen van het weer(ga)loze, uiteindelijk tot nut van het algemeen. De liberalen. Wat is er – in godsnaam – over van dat gedachtegoed? Inspiratie is verworden tot uitsluitend nog transpiratie. Oftewel: hoe zou het toch komen dat Halbe Zijlstra op en rond het Binnenhof Halve Zoolstra wordt genoemd?

Maar laten we teruggaan naar die fantastische televisieavond, waar Zijlstra dus niets van zal hebben begrepen. Maar hij is niet de enige. Er hebben maar enkele honderdduizenden mensen naar gekeken. Een paar grote voetbalstadions vol. We interesseren ons voor heel andere dingen. Andere mensen. Andere muziek. Andere cultuur. Mannen als Johan Simons en Riccardo Muti sterven uit, zeggen ze zelf ook.

Vlieg, gedachten. Maar dan anders, gewoner, massa(ler)…

Dus wordt het steeds kouder. Want wat voor Italië en voor Nederland geldt, geldt voor heel Europa. “O my fatherland, so beautiful and lost”. Als je dan ook nog leest dat Verdi het tekstboek van de latere opera heeft weggegooid, maar het uiteindelijk letterlijk en figuurlijk heeft opgepakt omdat zijn oog per ongeluk op “Va’, pensiero, sull’ali dorate” viel, dan heb je weer heel veel geleerd.

“Vlieg, gedachten, op gouden vleugels.”

Ja, dan houd ook ik het niet meer droog.

 

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.