DE JAREN DES ONDERSCHEIDS

Het had toch zeker zo’n veertig jaar geduurd. Contact. Op zo’n moment biedt Facebook uitkomst. Wie staat er niet op? Ik heb eerder meegemaakt, toen Milia aan een oude klasgenoot die naar Australië was verhuisd wilde vragen hoe het ‘after all those years’ toch met haar ging, dat er gewoon helemaal geen reactie kwam, maar dit keer hoorde ik wel iets terug. Positieve verrassing, en “leuk weer eens iets van jou te horen!” “Ben jij dan de zoon van?”, zo schreef ze vol twijfel. Ja, dat ben ik. En ik zou het leuk vinden om een keertje bij te praten, want ik ben niet alleen maar de zoon van, maar jij bent dan ook de dochter van, weet je wel? Wederzijde ouders uit de horeca. Dan heb je wel wat meegemaakt.

Het kwam tot een aardig telefoongesprekje, maar ik hoorde aan de andere kant nog steeds iets van ongeloof. Ik voelde me gedwongen om wat uit te leggen. Gewoon, dat ik belangstelling had hoe het haar ouders en de zaak was vergaan, en natuurlijk hoe zij de afgelopen jaren was doorgekomen. Huwelijk, kinderen, carrière? Ik ben gelukkig getrouwd; heb kinderen, kleinkinderen en een hond. Nou, dat kwam goed uit want die had zij ook. Een hond. Zo konden we iets afspreken wat ook leuk zou zijn voor die viervoeters. Bijvoorbeeld een boswandeling, bij haar of bij mij in de buurt. Zeg het maar. Hoe overbrug je enkele tientallen jaren, met onder andere een beschouwing van de vroegere samenwerking en de latere vriendschap van de wederzijdse ouders? Zo hadden we ooit samen oud en nieuw gevierd, en zo. De rol die hun werkzame leven heeft gehad in je eigen bestaan als kind – baan en privé – en, nou ja, gewoon, interesse in de beleving van de tijd die achter je ligt. Niet alleen ik heb daar inmiddels de tijd voor (over), maar ik had ook gezien en gelezen dat zij naar een min of meer vergelijkbare situatie was toegegroeid.

De afspraak werd gemaakt, maar kort daarop per e-mail ook weer afgezegd. Het bleek dat de hond plotseling niet meer van autorijden hield. Dus die viel af. Qua locatie werd een druk ontmoetingspunt, ergens halverwege, voorgesteld. Even een kopje koffie dan maar? Als dat de uitkomst is, dan doen we dat.

U voelt ‘m al aankomen. Het werd in mijn beleving plotseling een rare ontmoeting, en een ongemakkelijk gesprek. Achterdocht in plaats van openheid. Star in plaats van vriendelijk. Onbegrip in plaats van empathie. Kilte in plaats van warmte. En zelfs op z’n minst iets van angst. Dat laatste gold voor haar. Want een goede vriend had haar gewaarschuwd, zo biechtte ze na haar tweede latte macchiato in alle eerlijkheid op – dat dan weer wel. Ze moest dat niet doen, op vreemde grond opnieuw kennismaken met iemand uit zo’n ver verleden. “Je weet nooit wat zo’n man in zijn schild voert”, zo luidde de wijze raad. Vrienden heb je niet voor niets, toch?

Na een uurtje vond ze het dan ook wel welletjes. Ik ook. Jammer, een min of meer gezamenlijk verleden, en daarna ieder een geheel andere kant opgegaan. Niets mis mee. Maar als je dan de jaren des onderscheids nadert, kan het zo heerlijk, leerzaam en verhelderend zijn om onder elkaar eens terug te kijken. Dán kun je ervaringen uitwisselen, en zo veel wijzer worden. Daar word je dus rijker van. Een lach en en traan, vooruit. Maar ook die herkenning en de humor. Er was nadat ik de vier koffiedrankjes had afgerekend, helemaal niets van over. Integendeel. Een leeg gevoel, terug naar m’n auto in de bijbehorende parkeergarage. Ik zag dat ik moest tanken.

Een paar weken daarvoor was ik op mijn laatste rafelige randen-reis. Dan kom je mensen tegen, en zoals altijd ook Hollanders. Zo ontstaan er gesprekjes, of je dat nu wilt of niet, maar dit was een wat meer onderscheidende ontmoeting. Een motorrijder van vrouwelijke kunne. Alleen op reis, dus een dappere vrouw. Lang verhaal kort: ze zou het leuk vinden om contact te blijven onderhouden en gaf mij een kaartje met onder andere haar e-mailadres. Op mijn tocht heb ik niet de rust gevonden om een e-mailconversatie te beginnen. Maar kort na terugkomst heb ik haar dat uitgelegd en vooral ook over een paar bevindingen geschreven, samen met de hond, met natuurlijk de vraag hoe het haar verder was vergaan, tijdens die reis door Griekenland.

Nooit meer wat gehoord.

Nu staan alweer de kerstdagen voor de deur. Vrede op aarde, met in de mensen een welbehagen. Ik zou zeggen: doe met elkaar eens wat aan je manier van communiceren, probeer het tenminste. Begin met een open vizier en vaar op je eigen kompas, houd dat nog even vol, en trek pas daarna de luxaflexjes desnoods helemaal dicht. Eén ding is zeker: niet de hele (buiten-)wereld is slecht. Laat dat de hoopvolle gedachte zijn voor het nieuwe jaar.

Niets mis met een respectvolle communicatie. Die is per definitie dan ook betekenisvol. (Photo by Carl Raw on Unsplash)

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.