DE PRESIDENT VAN DE WERELD; MIJN PRESIDENT

Nelson Mandela dood, en bijna begraven. Als dit nieuws voor u is, open dan gerust een ander venster.

Nu is er nog maar één wereldleider naar wie ik wil, en kan luisteren: Barack Obama. Het is heel erg stil aan de top. Zat geschreeuw en geblèr. Al veel te veel agressie, verwijt en bedreiging. Liegen en bedriegen, volksverlakkerij als kunst. Ook in zogenaamde democratieën. Nederland is geen uitzondering. De hele wereld roept ach en wee, is in de rouw, tekent registers. Hard copy, bij een kaars, een foto en wat bloemen. Maar ook kil online. Men voelt zich verbonden, eet mee uit de rouwruif. Met tientallen, nee zelfs honderden miljoenen. En met natuurlijk die eeuwige Bono in beeld. Want God is terug op aarde, en hij komt uit Ierland. Hoezo, enige bescheidenheid die de mens siert? Waar blijkt dat uit? En bepaalt dat ook je leven? Breng je dan ook tenminste iets van wat Mandela predikte, zelf in de praktijk?

??????????????????????????????????????????????    “It matters not how strait the gate,
    How charged with punishments the scroll,
    I am the master of my fate,
    I am the captain of my soul.”

Wat is het dan toch bijzonder, fascinerend en troostend om Barack Obama weer eens te zien en te horen spreken. Ik kwam gisteren nietsvermoedend even de huiskamer binnen, en trof Milia staande in tranen. Met de televisie aan. Nee, geen gehuil. Niks melodramatisch. En binnen de intimiteit van die warme huiskamer, op een mooie winterse dinsdag, midden op de dag, ook geen theater. Vochtige ogen, misschien moet ik het dan maar zo formuleren. Barack Obama had gesproken. Het was echt, aan beide kanten.

Over andere, zogenaamde, zelfbenoemde en ook zelfgekozen politieke leiders. Die vaak geen leiders zijn, en nog vaker lijders. Aan zelfverheerlijking, aan grootheidswaanzin, aan megalomanie. Kleptocraten, nepotisten, dictators, verkrachters en tasjesdieven. Het is maar wat je het ergst vindt, maar de eretribune zat er vol mee. Dan is corruptie nog maar een gemiddeld vergrijp, zeker in Afrika. Heel gewoon. Het land van de wilde beesten. Uitbuiting en parasitisme. In die sfeer voelt Jacob Zuma zich op z’n gemak, het is zijn biotoop. Niet toevallig een opvolger van Nelson Mandela in Zuid-Afrika. Als ik hier schrijf dat hij evenwel nog niet in diens schaduw kan en mág staan, dan is dat een grotesk eufemisme.

Ieder weldenkend mens weet dat natuurlijk al lang. Maar hoe ga je dat vertellen, op zo’n dag dat Madiba wordt geëerd? Dan is Barack Obama op z’n best. Om in één toespraak, in een verregend voetbalstadion, impliciet de regering omver te gooien, dan kun je wat. Over geweldloze revolutie gesproken. De kracht van het woord. De impact van autoriteit. De macht van charisma. Niet alleen mooi praten, maar vooral ook voorbeeldig handelen. Precies waar Mandela op dreef. Op grote hoogte, maar toch met beide benen betrouwbaar op de grond. Uitgelegd door zijn enige échte opvolger.

Dat het volk niet dom is, ook niet in Afrika, dat werd gelukkig weer eens live bewezen. Je kon het zien en je kon het horen. De hele wereld was getuige. Weg met Zuma, leve Obama!

 

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.