‘FIDELITY, TREACHERY AND PASSION’

Mediation. Dáár wilde ik nu eigenlijk een blog over schrijven. Op basis van een reportage in Nieuwsuur, eerder deze week. De Wet Werk en Zekerheid, die, niet geheel onverwacht, helemaal verkeerd uitpakt.

Desondanks is het natuurlijk grote onzin om vast te stellen dat je na twee jaar niet meer van je werknemer afkomt. Dus zou je alleen nog maar kunnen, en zelfs moeten gaan werken met tijdelijke contracten, de Wet Werk en Gebrek aan Zekerheid (WWGZ). Dat is bangmakerij van de bovenste plank, op basis van onkunde. Want daar hebben we inmiddels een Vaststellingsovereenkomst voor bedacht, één van de mooiste contracten binnen het arbeidsrecht. Met behulp van mediation kun je op die manier als werkgever en werknemer prima zaken doen, ook al ligt er een dienstverband van twintig jaar op tafel. Snel en zuiver. No Nonsense Mediation, probeer maar eens. Maar ik schuif dat onderwerp door naar een volgende keer.

Over de firma List & Bedrog, oftewel de VVD, zou ik natuurlijk ook zomaar weer een blog kunnen schrijven. Uiterst actueel. De Teevendeal. Hoe iedereen iedereen alwéér in de maling neemt, met het electoraat als belangrijkste slachtoffer. Enerzijds gaat het dan om belastingcenten, maar nog veel belangrijker: misbruik van vertrouwen. Hoe de democratie in Nederland wordt verkracht.

In dat verband moet ik het toch opnemen voor Mark Rutte. Hij zit al jaren op de verkeerde stoel. Maar dat maakt de knaap zelf nog niet te kwader trouw. Hij wéét gewoonweg niet wat er allemaal om hem heen gebeurt. Op het Binnenhof, maar ook in zijn eigen land, in Brussel en verder in Europa of op de wereld. Al die dossiers zijn teveel gevraagd, hij begrijpt er weinig tot niets van. Mark mist daarvoor de intelligentie, daar ben ik inmiddels van overtuigd. Stelselmatig getuigen van zo weinig inzicht en expertise, dat is geen toeval. Genoeg nu.

De klimaatconferentie. Ook al zo’n actueel onderwerp. Daar is dus ook al heel veel over geschreven, maar voor het belangrijkste moet je toch echt even gaan zitten. Dan red je het niet met de schreeuwende koppen dat onze kinderen en kleinkinderen zijn gered. “Parijs” is namelijk helemaal niet zo’n doorbraak als iedereen ons wil doen geloven. Daarom werd ik misselijk van die dansende Ban Ki-moon, arm in arm met nog zo’n paar mensen. (Om over de kreetjes van Sharon Dijksma nog maar te zwijgen.) Oftewel, hoe 7 miljard mensen op zo’n fenomenaal vitaal onderwerp een rad voor ogen wordt gedraaid. Een volgende keer meer, misschien.

Dan hebben we ook nog de aangekondigde wisseling van de macht bij onze nationale industriële trots: VDL. Dat is nog eens lekker dicht bij huis, en daarom zeker een hele blog waard, en meer. De familie Van der Leegte. Maar ook die schuif ik op, want zoals u misschien wel heeft gemerkt ben ik een aanloopje aan het nemen.

Brooklyn poster
Het leven is prachtig, mooi en vol liefde. Maar je moet wel een beetje zoeken, of, geluk hebben.

In tijden waarin zo ongelofelijk veel gebeurt, op bijna ieder terrein, ben ik in de afgelopen week helemaal blij geworden van een film. Jawel, een film. Met een speciale invitatie dankzij een paar Ierse vrienden, heb ik een voorvertoning gezien van “Brooklyn”. Een juweeltje. Ierland in de vijftiger jaren. Een bescheiden, niet zo zelfzeker meisje, Eilis. Al die sociale controle. Maar ze krijgt de kans om naar New York te gaan. Het kennelijk eeuwig durende fatum van Ierland, nog tot en met de dag van vandaag: jonge mensen die wat willen en kunnen, die vertrekken. Maar Eilis is er helemaal nog niet zo van overtuigd dat ze wat kan, laat staan dat ze weet wat ze wil… Dáár ligt een prachtig verhaal, op basis de roman van Colm Tóibín.

Over persoonsontwikkeling en de rol die de liefde daar in speelt. Over heimwee en uitdaging. Over durf en vertrouwen.

Colm Tóibín: “How strange it must seem to historians, sociologists and philosophers that, after all that has happened in the world, the small matter of love, in all it’s minuscule twists and turns, continues to preoccupy novelists more than, say, the breaking of nations or the fate of the earth. Some novelists have tried to rectify this. They have tried to make the art of the novel seem more important somehow by treating, say, terrorism or large political questions with great seriousness. But then other novelists return, like scavengers or renegades or deserters or prophets, to the old dramas of fidelity, treachery and passion among people who are ordinary. How these small, perennial, familiar issues seem larger and more pressing than important public questions, is a mystery.”

Mooi, mooi, mooi. En dát wilde ik vandaag vooral met u delen.

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.