Onderwijl betrap ik mijzelf erop dat ik mij steeds meer terugtrek in reflectie. Dat heeft ook te maken met dat alternatieve universum, waar ik het hier op 31 december 2022 voor het eerst over heb gehad. Herbeleven is dan een passend werkwoord. Ondergaan en opveren.
En toen was de maand alweer bijna afgelopen. Opgeslokt door voetbal, vakantie en zoals altijd Trump. Ik ken teveel mensen die zich laten leiden door wat er toevallig op hun beeldschermpjes voorbij komt. (Althans, ze denken dat dat toevallig is.) Daar vinden ze dan weer wat van, of niet. Luidkeels, of slechts voor zichzelf. Kost allemaal kruim, en vaak ook nog eens negatieve energie. Plus: het houdt maar niet op.
Onderwijl betrap ik mijzelf erop dat ik mij steeds meer terugtrek in reflectie. Dat heeft ook te maken met dat alternatieve universum, waar ik het hier op 31 december 2022 voor het eerst over heb gehad. Herbeleven is dan een passend werkwoord. Ondergaan en opveren. Dat is geen dagtaak hoor, er blijft – misschien ook wel daardoor – heel veel ruimte over voor spontane verrassingen en – cliché, cliché – nieuwe vergezichten. Maar de maand juli is sinds zeven jaar voor mij altijd een bijzondere tijd. Wat minder verrassing, wat meer reflectie. Terugkijken, in plaats van die andere horizon opzoeken. Moet ik alles uitleggen? Ga ik niet doen, alles, maar het is deze maand zeven jaar geleden dat Milia is overleden. En tegen die paar mensen die mij zeven jaar geleden sterkte en andere goede raad hebben toegewenst – er waren er zelfs bij die het hadden over ‘een plekje geven’ – kan ik zeggen dat het leed en de rouw, schrijf het gerust met au, niet minder zijn geworden. Iedere dag opnieuw, en niet alleen in juli. Het went evenmin als dat het slijt.
Dat lijkt verdrietig, maar toch: de meeste herinneringen zijn mooi en gelukkig. Zonder Milia was ik niet geweest waar ik nu ben. Zonder haar was No Nonsense Consultancy nooit een succes geworden. Spijt heb ik van het feit dat ik die wetenschap in ieder geval te weinig met haar heb gedeeld. Als je wijze lessen uit het verleden kunt trekken, dan is deze wel van toepassing: neem niet alles aan voor “normaal”. Deel je gevoelens voor elkaar. En nee, niet online. Wel aan tafel, samen, of gewoon in de keuken. Warmte en genegenheid. Liefde en toewijding. Milia was daar zoveel beter in.
Tammy Wynette zong dit in 1975. Ons trouwjaar. Zo wordt het wel sentimenteel, vind je niet? Een plaatje, maar ook een stuk muziek, of in dit geval een song, zeggen meer dan 1000 woorden, waar Word mij zojuist meldt dat ik inmiddels op de helft ben: 458 woorden.
Dat geeft ruimte voor een minder larmoyante afsluiter. Je bent op de helft. Hoe optimistisch is dát? Milia heeft je zoveel gebracht, zoveel geleerd, in bescherming genomen en zoveel beter gemaakt. Doe er mee wat je kunt. En doe wat je wilt, met als leidraad die hashtag #hoezoumiliadathebbengedaan.
Nee, ik lijd niet iedere dag onder het verlies van Milia. Ze is wél iedere dag bij me. En volgend jaar juli is het alweer acht jaar geleden. Tempus fugit.
Ik heb Van Morrison gevraagd deze blog muzikaal af te ronden. Op de meest toepasselijke manier, met een tekst in de tegenwoordige tijd. Niet à la Tammy Wynette, maar in het Ierland waar zowel Morrison als ik zo van houden. Van sentiment naar verbeelding. En voor hen die denken ‘wat is die Ton nou aan het zweven…’, laat me maar. Vandaag. Maar het is geen zweven.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 