Het mooie rood, wit en blauw van Oranje is verpatst aan een Catalaan. Nederland was ooit trendsetter in het mondiale voetbal. De beste spelers, de slimste coaches en het mooiste spel. Kijkend naar de laatste jaren, nationaal en internationaal, is daar niets van over. Dat is nog minder dan weinig. Tel het aantal Hollandse jongens, met Hollandse namen die je foutloos kunt uitspreken, bij je favoriete club. De vingers van één hand?
Ook ik heb het nu even over nieuwe benoemingen, Xavi Hernández dus. In arren moede, omdat er niemand meer beschikbaar zou zijn. Dat laatste is natuurlijk grote onzin, je moet gewoon beter kijken en zoeken. Wat dat betreft zijn de parallellen met zijn aanstelling vijf jaar geleden bij Barcelona opmerkelijk. Om als manager in de top, nu voor de tweede keer ‘gekozen’ te worden omdat er niemand anders meer is, of omdat de anderen eenvoudigweg “nee, dank u” hebben gezegd. Dubbel “tweede keus” in figuurlijke zin, want letterlijk ben je op z’n minst vijfde keus. Xavi Hernández. Maar speel vooral dat je erg blij, nee, sorry, “TROTS” bent dat je Xavi hebt kunnen strikken. Het is zogezegd een eer voor het Nederlandse voetbal. Nou ja. Nog verder afglijden is heel lastig, althans qua cultuur, verleden, visie en goed beleid.
Xavi Hernández is het zoveelste en ruimschoots bewezen voorbeeld van een absolute topvoetballer, maar een slechte manager/coach. En toch wordt daar links en rechts steeds maar weer voor gekozen, zie Giovanni van Bronckhorst (waarover straks meer). Dat zijn al die emoties, het kippenvel en dat brok in de keel bij degenen die die losers aanstellen, wat hen zelf tot de grootste losers maakt.
Maar het zou in deze hele discussie niet moeten gaan om wie er bij komt, voor wie er is gekozen en waarom. Nee, wie is de lapzwans die de knoop heeft doorgehakt om zo’n evidente zwakkeling aan te stellen? En dan ook nog voor twee (Gio) of zelfs vier jaar (Xavi)? Die mensen moeten worden besproken, en als eerste met hun nek op het hakblok worden gelegd.
INCLUSIE
Nigel de Jong, die slechts om redenen van inclusie baasje bij Oranje is geworden. Kijk naar zijn trackrecord als peoplemanager en bestuurder. Kijk naar hoe hij het doet bij het vrouwenvoetbal, kijk naar zijn gebrek aan communicatieve vaardigheden en kijk als laatste ook maar even naar zijn bling bling. Nigel de Jong, ocharme.
Zit als officiële gast, al spelend met z’n mobieltje, op het ereterras naast royalty en de hoogste voetbalbazen. Niet dat die allemaal zo correct en voorkomend zijn, trouwens. Maar toch. We hebben het over representativiteit, het Nederlandse ‘uithangbord’ tijdens een WK.
Laat Xavi dan maar zitten – het voordeel van de twijfel?, cq het kwaad is geschied – , maar die De Jong moet weg. Dit nooit meer. Geen Barça maar basta!
WEGSTUREN MET KERST (OF EERDER)
Oh ja, Van Bronckhorst, Dévy Vandeanalyse en Feyenoord. Zelfs ik had niet kunnen denken dat het er met twee wedstrijden gespeeld al weer zo dik bovenop zou liggen. Van Bronckhorst kan er niks van. Wegsturen met Kerst, dan betaal je die anderhalf jaar maar weer gewoon uit. Een rondje extra in de Champions League maakt dat ruimschoots goed, plus hersteld uitzicht op een prijs in het vaderlandse voetbal.
Kijk naar de processen die nu ook weer in op Zuid plaatsvinden. Die moet erbij, op links moet er nog wat gebeuren en ‘we halen nog een verdediger’. Of zo. Nee, er hoeft helemaal niemand bij, geloof me nou maar. Er moet iemand wég: Van Bronckhorst. Of twee: + Vandeanalyse. Want die heeft hem aangesteld.
Tja, wat goed is wordt beter. Wat slecht is blijft slecht. En als je niet oppast, dan gaan de goeden daar onder lijden in plaats van dat ze doorgroeien. Jongens als Luciano Valente, Givairo Read, Gjivai Zechiël, Anis Hadj Moussa en ook Shaqueel van Persie kunnen daarom maar beter op die lonkende trein springen die deze paar weken nog voorbij zou kunnen komen. Of durven ze het aan om te wachten tot Kerst?
Ton Westphal + No Nonsense ++ 