Ik moest denken aan Willem van Hanegem, die desondanks niet was geselecteerd door Ronald Koeman. Maar ik weet zeker dat als je hem in een gemakkelijke leunstoel opstelt, ergens tussen de rand van het strafschopgebied en de hoekvlag en er komt een bal op hem af, hij hem dan nog altijd feilloos op het hoofd van de inkomende spits kan leggen.
Laten we het dan nu maar even over die schaamte hebben. Die niet meer bestaat. De kreet Who cares? is meer dan ooit actueel. Die vraag stellen is hem beantwoorden. Iedereen doet zijn of haar eigen ding, omdat hij zelf, of zij zelf, het belangrijkste is. Koste wat het kost. Het gaat niet om de ander. Al helemaal niet als die ander niet in je “netwerk” zit, dan wel niet dienstbaar is aan je eigen belangen. Doe maar. Hé, is dat niet van alle tijden? Ja, maar zeker niet in deze alles overweldigende mate anno 2026. Bijvoorbeeld op zo’n wereldkampioenschap voetbal. Waar de sport weer eens een formidabele spiegel was van de samenleving.
HOGEPRIESTERS VAN HET KWAAD
En natuurlijk kom je dan weer uit bij Donald Trump. Maar laten we Gianni Infantilo niet vergeten. Een paar apart, zo in- en inslecht kunnen mensen zijn. Beiden hogepriesters van het Kwaad. De nog maar net menselijke personificaties van dat veelzeggende begrip: de schaamte voorbij.
En waar zoiets als die intrekking van een rode kaart voor een Amerikaan – die volgens Trump eigenlijk überhaupt helemaal niet in Amerika had mogen zijn – , voorheen in de wandelgangen en in de spreekwoordelijke achterafkamertjes zou zijn bekokstoofd, wordt het nu gewoon en verrukkelijk allemaal gedeeld op de socials. Méér volgers, méér reuring en nóg meer aandacht. Heerlijk, we kunnen niet zonder en zoeken het op onder werkelijk alle omstandigheden. De verbanning van een Somalische topscheidsrechter, de behandeling van een complete Iraanse afvaardiging, het weigeren van bepaalde groepen voetbalsupporters zonder enig juridisch proces. Waar heb ik dat toch eerder gezien?
Iedereen kon verder natuurlijk wel constateren dat Argentinië door het wedstrijdschema en de arbitrage, laten we stellen, niet is benadeeld. Knap gedaan. Je mag mij een complotdenker noemen, maar dan noem ik jou “naïef”, en niet zo’n beetje ook. De honderden miljoenen die Lionel Messi vertegenwoordigt (nee, niet de mensen maar de dollars), die in de meeste wedstrijden evenwel niet heeft meegedaan. Maar Messi stel je op, omdat hij altijd wel een geniale actie in huis heeft. En omdat het moet, vanwege die productbelangen.
Ik moest denken aan Willem van Hanegem, die desondanks niet was geselecteerd door Ronald Koeman. Maar ik weet zeker dat als je hem in een gemakkelijke leunstoel opstelt, ergens tussen de rand van het strafschopgebied en de hoekvlag en er komt een bal op hem af, hij hem dan nog altijd feilloos op het hoofd van de inkomende spits kan leggen. Who cares?
Spelregels zijn er om te worden genegeerd. Overal, dus niet alleen in de sport. Commerciële drinkpauzes na 22 minuten spelen, ook in een stadion waar de AC op max. staat en je een trui nodig hebt om je warm te houden? In iedere helft? Een rustpauze die tweemaal langer is? Daar hoef je je absoluut niet voor te schamen. Geldt ook voor die Infantilo, met zijn sneeuwwitte trainers onder een strak en maatgesneden, donker gekleed pak tijdens de prijsuitreiking.
DE KLETSSTUDIO VAN DE NOS
Trouwens, wel mooi dat de Spaanse aanvoerder Rodrigo, eenmaal op het podium bij de huldiging, Trump zachtjes maar beslist naar de uitgang duwde. Wegwezen jij! Kort daarop dachten ze in de kletsstudio van de NOS evenwel dat ze hem er juist wel bij hadden willen houden. Maar ja, al die betweters. “Ja, weet je. Ik bedoel en ja, weet je. Ik bedoel.” Laat verder maar zitten.
Toen ik Jeroen Grueter als verslaggever hoorde bij de tweede halve finale, was ik in een rouwstemming. Want dat zou betekenen dat hij dus niet de finale van commentaar zou voorzien, dacht ik. Rouleren. Maar ik was even vergeten dat er nog een wedstrijd om de derde plaats zou plaatsvinden. Pff, daar kon Arman Avsaroglu dus lekker leeglopen, om voor het hoofdgerecht weer plaats te maken voor Grueter. Goede keus, want hij is de beste verslaggever van NOS Sport. Hij heeft een bredere woordenschat dan de rest, is uitstekend geïnformeerd en vertelt dus ook dingen die je soms nog niet wist. Grueter verstaat ook de kunst om af en toe zijn mond te houden, want wil je altijd en honderd minuten lang bij iedere spelsituatie al die namen krijgen voorgeschoteld? Staat er voor die commentatoren een straf op om ook maar één minuut te zwijgen?
Soms word ik er gek van. Elshoff, met al zijn clichés. “Houdini-act” en het delen van de diepzinnige wetenschap dat de winnaar van de halve finale naar de finale gaat. Daar zit ik echt op te wachten, het brengt licht in de duisternis van het speelschema. En dan al zijn herhalingen, van al die kleine feitjes, een wedstrijd lang. Nog een paar: “Je koopt een kaartje om er bij te zijn”, “Hij had hem kunnen geven maar hij geeft hem niet”.
Als ik chef sport van de NOS was geweest, had ik Elshoff gaandeweg naar huis gehaald. Als straf vanwege zo’n wanprestatie ‘op dit niveau’, waar hij dus helemaal niet thuishoort. Ik had hem op locatie vervangen door Arno Vermeulen, die nu evenwel zo vlak voor zijn pensioen diep in de nacht vanuit een zweetkamertje op het Media Park in Hilversum zijn werk moest doen, bijvoorbeeld bij Kaapverdië tegen Argentinië. Dat was Vermeulen in optima forma. Nog sterker, en dus met respect voor Grueter, ik had hem de finale toevertrouwd. Ter plekke. Als gebaar en mooie afsluiter van een net zo mooie carrière.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 