OVER DONNIE EN WILLY

Honderd dagen geleden heb ik Donald Trump het voordeel van de twijfel gegund. Hij begint bij mij op 0, zo schreef ik hier.  Maar het kan verkeren. Hoe snel zaken ondersteboven worden gegooid, toont Trump zeer persoonlijk – want van een zogenaamd ‘Team Trump’ kan ik niets ontdekken – werkelijk iedere dag feilloos aan. Onvoorstelbaar en ongelofelijk. Letterlijk de wereld op zijn kop. Nee, dit bedoel ik niet met ondernemers voor politici. De Verenigde Staten, en daarmee het boegbeeld van de hele vrije wereld, is niet als een BV te runnen. Get real!

Dat Trump ooit wat realistischer zal worden, waag ik te betwijfelen. We zullen het ermee moeten doen, voor zolang als het duurt. Dan weet je op wie, en waarvoor je hebt gestemd. Maar er kleven hoe dan ook enkele voordelen aan de Amerikaanse, democratische keuze voor Trump. Ik dacht dat zijn inaugurele speech impliciet de grafrede voor Europa zou zijn. Maar ook dat is helemaal anders. Trump houdt, ook weer heel persoonlijk, Marine Le Pen uit het Élysée. Ongeleide projectielen zoals Le Pen en Geert Wilders, die willen we dankzij hem steeds minder op het pluche. Dan maar een pathologische leugenaar als Mark Rutte, bij wie je tenminste weet wat je hebt (en wat je krijgt). Om die reden is ook in Duitsland de AfD binnen een jaar in aanhang gehalveerd. Dat is wel lekker, zo vlak voor – ook daar – verkiezingen. Dankjewel, roepen ze in Brussel besmuikt naar The Donald. Opnieuw: het kan verkeren.

Nee, van Trump niets goeds. Milieu, defensie, immigratie en de benoeming van rechters. De afbraak van instituten als de National Park Service, schijt aan de laatste stukjes ongerepte natuur in en rond Alaska en überhaupt helemaal niets van rentmeesterschap. Mijn maag draait om. For a few dollars more. Ik had tenminste enige hoop dat hij een paar goede mensen om zich heen zou benoemen, maar daarvan is geen sprake. Want ook zij huilen slechts mee met de wolven in het bos.

Vrij naar Mieke Telkamp: “Waarheen, Waarvoor?”

Nee, Donnie is afgedaan. Dan snapt Willy het beter. Die laat zich kennelijk wél adviseren. In de Volkskrant lees ik dat Willem-Alexander een nieuwe functie heeft gecreëerd: die van persoonlijk adviseur. Deze dient als zijn ogen en oren in de maatschappij. Pien Zaaijer is als vertrouwensfiguur de belangrijkste van allemaal, maar dat is zij al jaren. Betrekkelijk nieuwe namen zijn Olger van Dijk, speechschrijver Jan Snoek, algemeen secretaris Eric Verwaal en diens plaatsvervanger Freek Manche. Zo ontstaat er een heel team – hier wel – dat regelmatig op paleis Noordeinde vergadert. Daarbij is natuurlijk ook RVD-directeur Herman Quarles van Ufford aanwezig. Die jongens staan voortdurend met elkaar in contact, allemaal om Willem-Alexander een koning te laten zijn voor het hele volk. En dat werkt.

Nu ben ik in en uit principe buitengewoon achterdochtig met betrekking tot alles en iedereen rond welk koningshuis dan ook. Ik lees nog wel eens wat, zal ik maar zeggen. Bijvoorbeeld Daan Heerma van Voss in de NRC. Hij schrijft hier op wat ik zelf grotendeels ook vind.

Maar er is meer over dat spraakmakende interview op te merken. En dat is juist zo positief. Wat ik namelijk links en rechts mis, is dat fragment waarin Willem-Alexander zegt dat hij vindt dat hij niet in die aparte rij van ‘hoogwaardigheidsbekleders’ had willen zitten, toen dat toestel met stoffelijke resten van “MH17” op Eindhoven landde. Zij zaten daar belangrijk te zijn, “terwijl je op 20 of 30 meter het verscheurende verdriet van de nabestaanden kon horen”. Letterlijk en figuurlijk op afstand. Onze koning was liever ook fysiek dichter bij hen geweest, één in de verwerking van al die emoties, net als een paar dagen daarvoor. Kijk, dat is de empathie die zo belangrijk is voor draagvlak, sympathie en support. En het was hartstikke gemeend. Veel en veel authentieker dan die boekenkast, alle prullaria en de drievoudig voorgekookte tv-beelden uit de oude doos.

Overigens krijgen we vooral die trillende lip in de herhaling. Die niet te vermijden, heftige emotionele reactie op een, vanuit professioneel oogpunt, au fond vileine constatering van Wilfried de Jong. Die dood van Friso is voor uw moeder een litteken, maar toch ook voor u. Dat zal nooit echt helen, dat is onmogelijk… Ja, zo maak je mensen aan het huilen. Zelfs een koning.

Dus staat dat stante pede geheid en geramd in ons collectieve geheugen. Want het klootjesvolk is gek op tranen en trillende lippen. Huilen, het verdriet van de ander. Kijk, ook de koning heeft zijn ellende. Ja, want hij is net een mens. Gelukkig maar.

Dan is het nu tijd om het allemaal even van ons af te lachen.

 

 

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.