OORLOGSWINTER

“Het deed iets met me.” Ik hoor dat links en rechts steeds vaker, zeker ook in direct verband met – hoe kan het ook anders – COVID-19. Zonder hier en nu verder in te gaan op die uitspraak en alle oorzaken daarvan, wil ik wel kwijt dat ik vorige week zo’n zelfde ervaring had. Ik hoorde de Ierse vicepremier, de uitstekend functionerende, betrouwbare en (dus) breed gedragen Leo Varadkar, met niet alleen hoorbare, maar ook zichtbare, diepe spijt zijn land dichtgooien. Hij vertelde erbij dat het welbeschouwd helemaal niet kan, weer zo’n stringente lockdown waarbij overigens alleen de scholen openblijven. Maar een kop thee bij buren of vrienden is uit den boze.

Ierland lijdt al enorm. Niet alleen financieel/economisch, maar ook maatschappelijk. Het is het EU-land dat straks op ieder gebied de meeste schade zal oplopen van een ongeorganiseerde brexit. Over een paar weken is het zover. Wat gaat er dan gebeuren? Niemand die het weet. En nu is het land weer bijna helemaal dicht, letterlijk. Het kost 1,5 miljard, dat is 1.500.000.000,00. En 150.000 banen. Beide getallen noemde hij er ook maar meteen bij. Op een bevolking van nog geen 5 miljoen. Als je in Ierland nog niet zo lang geleden als bedrijf ergens ging uitbreiden, of wanneer je je wilde vestigen in de republiek en dat ging gepaard met enkele tientallen banen, dan kwam je op het achtuurjournaal. En nu breken ze er niet minder dan 150.000 af. Ja, dat doet iets met me.

Ook dat Varadkar erbij vertelde, daar hebben ze in Ierland helemaal geen persconferenties voor nodig, dat de geestelijke gezondheidszorg niet zal lijden onder de nieuwe maatregelen. Integendeel, die wordt juist – daar is dat woord weer – opgeschaald. Er is in Ierland zo ontzettend veel aan de hand. Een gemeenschap die gedijt bij onderling contact. Ze komen eerder even langs dan dat ze bellen. Laat staan dat er wordt geappt. De mensen kennen, en zijn er voor elkaar. Burenhulp is maar heel gewoon. Heel veel ouderen zijn toevertrouwd aan de goede zorgen en aandacht van familie. Maar als je kinderen in Boston, Toronto en Sydney wonen, dan wordt het lastig.

Diezelfde kinderen komen straks in principe wel weer in grote aantallen terug naar hun ouders en grootouders, hun geboortehuis, hun roots. Kerstmis. Dat is ook waar Varadkar zich op focust. Hij is Ier tussen de Ieren. Dat moet wel doorgaan, de feestdagen. Dus we gooien de republiek nu zes weken dicht, in de hoop en verwachting dat we in december weer wat kunnen normaliseren. Dan vliegt iedereen weer binnen, houden we lange familiebijeenkomsten en zitten we om één uur ’s middags met z’n allen aan de kalkoen. Goede tradities. “Ik kan niet anders dan nu dit doen, om straks nog iets van kerstmis te kunnen vieren.” Het doet iets met me? Het was verdorie een kippenvelmoment!

WAAR IS DAT PERSPECTIEF?

Maar de prijs is wel heel erg hoog, zeg maar gerust onbetaalbaar. Kunnen ‘we’ echt niets anders? Overal in Europa lopen we tegen lockdowns op. Met inderdaad die feestdagen in het verschiet, is dat uiteraard nooit te handhaven en zullen de aantallen besmettingen nóg erger, of anders wel weer opnieuw toenemen. Een kind doet de was. Waar is in godsnaam dat broodnodige perspectief voor 450 miljoen mensen binnen de EU? We vormen toch iets van een eenheid? Gezamenlijk en met elkaar? Oorlog? Voorlopig doet dat virus iedereen de das om. Het wint, en loopt alle landen successievelijk onder de voet.

Als we kijken naar de schade (economisch, maatschappelijk, sociaal), snap ik niet dat we het allemaal maar laten voortrazen en wat kletsen over mondkapjes, testen en verdere lockdowns. De Nederlandse regering gebruikt dat laatste zelfs als dreigement tegen haar eigen burgers. Waar zijn we met z’n allen mee bezig?

Ziekenhuizen, centraal binnen de EU. Over specialisatie en ‘te lijf gaan’ gesproken.

Je hoort dat het gaat om de instandhouding van medische zorg. Ziekenhuizen moeten natuurlijk wel beschikbaar, “open” blijven. Een vorige keer heb ik hier al geschreven over het voorbeeld van de Chinese noodhospitalen. Dat dat in Nederland niet lukt vanwege gebrek aan gekwalificeerd personeel op ieder niveau, is een direct verwijt aan drie kabinetten-Rutte. Maar we zitten toch in Europa? Het is toch oorlog? Never waste a good crisis.

Noodhospitalen op Europees niveau, op pak ‘m beet zes tot tien locaties centraal binnen de EU. Mega en zwaar gespecialiseerd. De strijd tegen corona die we gaan winnen. Het zal een boost zijn voor de Europese gedachte, die al enkele jaren op sterven na dood is. Ook dat gaan we dus veranderen. Dan blijven de lokale ziekenhuizen doen waarvoor ze zijn bedoeld, en goed in zijn. Zet luchtbruggen op, verdeel (en heers). Bezoekuurtjes voor ome Koos en tante Jannie, of voor mijn part Mo en Fatima – I don’t care – doen we even niet. In een oorlog is alles geoorloofd, en er zijn erger dingen. Zoals het volledige failliet van de hele EU en het uiteenvallen en verder kapotmaken van de burgerij.

Qua kosten is zo’n operatie relatief echt peanuts. Want de landen blijven gewoon open. Ierland stopt 1.500.000.000 in de pot, een bijdrage voor zes weken. En behoudt 150.000 banen. Wie volgt?

 

 

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.