Dat hypes het leven van zovelen dicteert, is allang geen nieuws meer. Alle marketing rond de nieuwe speelfilm “Primetime” van Lance Oppenheim, heeft mij verleid tot het kopen van een bioscoopkaartje. Hé, dat is interessant. Een journalist die de waarheid onthult, die mensen opjaagt en verantwoording laat afleggen. Een pedojager die echt heeft bestaan, en die twintig jaar geleden in Amerika furore maakte met zijn prime time formule “To Catch a Predator”. Kijken.
Maar vrij kort na de start wilde ik het theater misschien wel weer verlaten. Late voorstelling, ik ga liever naar bed. Vechten in het donker tegen verveling en slaap. Geen diepgang in het verhaal, wendingen die je zelf ook had kunnen verzinnen. En dat programmamakers zich alleen maar laten leiden door kijkcijfers, dat weet iedereen toch al lang? Hoe saai kan het zijn? Zo saai dus, als in Primetime. Robert Pattinson schittert wel in de hoofdrol, dat mag ook gezegd worden. Maar het is sterk onvoldoende.
Niet alleen vóór het bekijken van Primetime, maar vooral ook daarna, heb ik online min of meer uitgebreid rondgekeken wat voor film dat nou is. Prijzen, recensies, waarderingen. En zeker na het zien van de film, is me opgevallen dat er enorm veel door de zogenaamde kenners, wereldwijd, wordt geouwehoerd over impact, prestatie, het korrelige beeld en de waanzin. Ze schrijven allemaal hetzelfde. Dat de ware slachtoffers niet de kinderen of de pedofielen zijn, maar de programmamakers in kwestie. Pattinson is de predator, die helemaal doorslaat in zijn jacht op kijkcijfers. Want dan sta je op prime time. En natuurlijk, dat leidt tot ongelukken.
Smerig vond ik sommige teksten en beelden, die alleen maar bijdragen aan het gebrek aan subtiliteit en analyse. Plat vermaak voor de massa, met een ernstig sociaal-maatschappelijk probleem als aanjager. Alle publiciteit gaat er spoorslags mee op de loop. Maar misschien heb ik wel helemaal niets van deze film begrepen. Ben ik er te dom voor. Dat kan natuurlijk ook.
JEZELF ONDERDOMPELEN
Hoe anders mijn ongeveer gelijktijdige ervaring met “Milano”. Juist een kleine film, niet in de bioscoop maar op zo’n altijd mooie vrijdagavond bij de Belgische publieke omroep (VRT 1). Gratis, in plaats van EUR 14,50. Relatief weinig over te lezen, Belgische debuutfilm van Christina Vandekerckhove, die ook het verhaal heeft geschreven. Er gebeurt niet zoveel, en toch van alles in die film. Maar dat moet je als kijker zelf zien en ervaren. Milano is zo’n film waarin je je kunt onderdompelen. Ik vond het een topprestatie, van iedereen. Vooral ook van de dove, puberende zoon, Basil Wheatley, die in het echte leven ook doof is.
Met een eenvoudige, alleenstaande vader, die veel eigen problemen heeft maar het juist ook zo goed wil doen voor zijn zoon. Let op alle details, de beelden van keukens en kamers. De decoratie, of het geheel ontbreken daarvan, van de huizen waarin de hoofdrolspelers leven, wonen, eten, werken en slapen. De lifestyle.
Er worden en passant twee milieus tegen elkaar gezet. Maar allebei hebben ze zo hun eigen problemen. De personages zoeken het geluk, zoals iedereen. Maar wáár bestaat dat uit? Is het geld, brood op de plank? Auto, huis-met-zwembad, uit eten? Carrière? Je kunt het raden. Het is aandacht, structuur, warmte, jezelf gewenst, geliefd, gezien en bovenal begrepen voelen. Dan maakt al dat andere ineens helemaal niet meer zoveel uit.
En kijk, dat begreep ik nou weer wel. Heel erg goed zelfs. Maar waar de mondiale publiciteit op hol slaat met namen als Oppenheim en Pattinson, blijft Vandekerckhove uit het Belgische Gent een Grote Onbekende. Het is niet eerlijk. Maar misschien is dat wel de overeenkomst die beide films willen communiceren. Het leven is niet eerlijk.
