Een paar dagen geleden ben ik met fiets en hond naar een afspraak bij de tandarts gereden. Niks aan de hand, gewoon een periodieke controle (van mijn gebit, niet dat van de hond met zijn hagelwitte, vervaarlijke tandenrijen). Interessant, zo denk je misschien, maar moet ik dat weten? Lees toch gewoon even verder.
Omdat ik eens een keer veel te vroeg was, heb ik er zoiets als een ritje down memory lane in de buurt van gemaakt. Langs ons oude huis, waar nota bene ooit No Nonsense Consultancy is ontstaan. Kantoor op de slaapkamers, kinderen gaan slapen boven de garage en wij zelf naar de zolder. Those Were the Days, my Friend. Ik stopte daar even; toen kwam de bewoonster naar buiten, die kennelijk wat spulletjes naar haar auto moest brengen. Zo’n vragende blik, de nodige achterdocht. Is er wat aan de hand? Of: wat moet je hier? Laat ik haar voor zijn, zo dacht ik, en ik vertelde kort dat ik de eerste eigenaar van haar huis was en toevallig even langsreed. En of het haar beviel?
Ze ontspande, en vertelde plots honderduit. Zoals ooit mijn laatste baas al wist: als je mensen op de juiste manier wat vraagt, vertellen ze je alles. Over de buurt, “we zijn er voor elkaar”. Mooi, zijn de buren nog dezelfde? Deels wel. Op mijn vraag of de man waar het hier om gaat, twee deuren verderop, er ook nog woonde, zei ze dat die nog niet zo lang geleden was overleden. Dacht ze. In ieder geval woonde hij er niet meer.
SPRINGLEVEND
Eenmaal uit de stoel van de tandarts, heb ik thuis eens even wat gegoogeld. Die oude buurman was inderdaad overleden. Veel te vroeg en doodzonde, zo lees je dan. Altijd actief geweest in het plaatselijke verenigingsleven en zo. Maar op LinkedIn en Facebook is hij nog springlevend. Ik kreeg extra met hem te doen, en herinnerde mij weer feilloos de nodige gesprekken met elkaar. Over voetbal, automatisering en geld verdienen. Onze oudste dochter was enkele jaren vaste oppaskracht daar, zo realiseer ik me eigenlijk pas nu. Maar ze gingen redelijk snel uit elkaar. Een dubbel familiedrama, na een doodgeboren kindje enkele jaren daarvoor. Ze hadden volgens mij twee zoontjes. Dit speelde zich allemaal langer dan dertig jaar geleden af, en sindsdien is ieder zijns weegs gegaan. Geen contact meer na al die tijd, zoals dat meestal gaat met buren na een verhuizing van deze en gene.
Er is waarschijnlijk nog tenminste één ex – ik ken haar (meisjes-)naam niet meer – , de moeder van zijn twee kinderen. Die jongens zijn er zo mag ik hopen ook nog wel. Maar er is niemand die zijn socials actualiseert. Zo kun je lezen op Facebook dat hij weer een belangrijke behandeling in het ziekenhuis heeft ondergaan, onderzoek zus en bloedonderzoek zo. Met foto’s van de ambulance die hem komt ophalen, en natuurlijk al die reacties onder de berichtjes: sterkte!!! (keer 100), veel beterschap!!! (keer 100) en zo voort, en zo verder.
Die vrienden leven allemaal toch zó erg mee. Daar plaatste hij die berichtjes ook voor. Maar er is niemand die zijn gulle lach, dan wel zijn zorgelijke gezicht – hij zag er op het laatst, zo kon ik zien, grauw en slecht uit – offline haalt. Ze halen wel zijn huis leeg, maar niet zijn socials.
Is er iemand die een respectvolle boodschap plaatst over het voortijdig heengaan van die “vriend”, hun vader dan wel ex-geliefde – de vader van haar kinderen? Wie? Niemand!
Hoe alleen kun je zijn, beste buurman-van-toen? Ze zeggen wel allemaal mee te leven, en je het beste te wensen, maar na je dood ben je direct vergeten. Want je plaatst niets meer. Een heel leven is door de waan van de dag binnen minuten vervlogen.
Schrale, en postume troost moge zijn dat je niet de enige bent. Het komt opmerkelijk vaak voor, als ik weer eens, mogelijk in een wat melancholieke bui, wat oude contacten googel. AI is behulpzaam. Soms mensen van wie ik al weet, of qua tijd ernstig vermoed dat ze zijn overleden, en die dus inderdaad nog volop online aanwezig zijn, met al hun als leuk en lekker bedoelde berichtjes. De lachende gezichten, in volle bloei. Met al die duimpjes eronder. En zo voort, en zo verder (2x).
Maar toch. Op zo’n tochtje las ik nog niet zo heel lang geleden een mooi bericht van de familie. Dat ze zijn Facebookpagina ter herinnering van en aan zijn mooie leven in de lucht houden, met de overlijdensdatum erbij, maar dat er geen berichten meer kunnen worden geplaatst. Zo kan het ook.
Over herinneringen gesproken. We waren destijds uitgenodigd bij het afscheid van het ongeboren kindje van deze buren. Daar werd één herinneringssong gedraaid, die ik nu graag wil opdragen aan de vader. Want wat moet jij eenzaam gestorven zijn.
