Geen wonder, bij ‘Mare of Easttown’. Onder het aloude motto dat elk huis zijn kruis heeft. Het ene nog groter en gewelddadiger dan het andere. Daar is kennelijk niet aan te ontkomen.
Bijna anderhalf jaar geleden. Voor mij de zoveelste indicator dat “tijd” iets is dat je naarmate je ouder wordt, in het geheel niet meer in de hand hebt. Doe iets met die wetenschap, is mijn filosofisch geïnspireerde advies.
Toen schreef ik over ‘The Day of the Jackal’, voor mij in 2025 veruit de beste serie: “Het heeft vele jaren geduurd, maar zo langzamerhand ben ik inmiddels van televisieseries gaan houden. Ze bieden (onder meer) een hoop herkenning”.
Alhoewel ‘Mare of Easttown’ al dateert van 2021, ben ik deze bij het begin van mijn nieuwe televisieseizoen pas kort geleden tegengekomen op HBO Max. “Baanbrekende Originals” schrijven ze op hun eigen site, en alhoewel ik geen aandelen HBO heb, kan ik dat van harte onderschrijven. Zo is het voor mij ook allemaal begonnen met ‘The Sopranos’. Hoe iconisch wil je het hebben?
De Amerikaanse schrijver en bedenker Brad Ingelsby verdient een standbeeld in Hollywood. Er gaan terecht veel credits naar hoofdrolspeelster Kate Winslet, maar het is toch echt allemaal begonnen met Ingelsby.
Zijn geheim is dat hij kan putten uit eigen ervaringen. De geografische plaatsen en de bijbehorende gemeenschappen hebben hem gevormd, en daar doet hij nu als het ware verslag van. Dat kun je als je kijkt en luistert, een leven lang. In wezen gaat het helemaal niet om moord en overspel; het draait allemaal om samen-leven.
De details kloppen, tot op het specifieke (beetje Schots/Noord-Ierse) accent dat ze in en rond Easttown, we hebben het over de regio Delaware County onder de rook van Philadelphia, spreken. Dat heeft de acteurs nogal wat hoofdbrekens gekost, trouwens. Maar dat terzijde.
Alles klopt dus. Winslet speelt geen rol. Verre van zelfs. Ze ís Mare Sheehan, een onconventionele rechercheur bij de plaatselijke politie. Mare van Marianne, zo zijn er meer namen die ik herken vanuit mijn geliefde Ierland.
DUBBELDIK
Een enkele keer tijdens deze zevendelige serie, die ik in drie avonden heb uitgekeken, vond ik het er wel een beetje dubbeldik op liggen, hoor, alle ellende die zich in zo’n sterk lokale samenleving kan voordoen. En laat “kan” eigenlijk maar weg, want het gebeurt (on-)gewoon onder het aloude motto dat elk huis zijn kruis heeft. Het ene nog groter en gewelddadiger dan het andere. Daar is kennelijk niet aan te ontkomen. Het heeft de enorme kijkcijfers geschraagd. Zelfs in die mate dat de HBO-servers bij de start van het zevende deel virtueel even in brand stonden, en de enorme vraag naar hoe dit gaat aflopen niet aankonden. Nog nooit voorgekomen.
Want iedereen zit links- of rechtsom wel in één of andere spiegel te kijken. Voor elk wat wils. Van overspel en buitenechtelijke kinderen, (zelf-)moord, de enorme drugsproblematiek, tienerzwangerschap, intergenerationele familierelaties, carrièreverloop en ambitie, liefde, scheiding, kanker, alles verterende jaloezie, bedrog en geldgebrek tot niet in de laatste plaats de kwetsbare relaties binnen de LGBTQ-wereld. Ingelsby vult dat – alsof het al niet genoeg is, mijn god – nog verder aan met typisch Amerikaanse problemen als wapenbezit en de onbetaalbaarheid van de gezondheidszorg. En ja, hij neemt impliciet ook stelling.
Even naar dat om verschillende redenen veelbesproken laatste deel. Ik dacht dat het met nog zo’n veertig minuten te gaan wel afgelopen was, maar vertrouwde het niet helemaal. Veel zaken waren op hun plaats gevallen, er kwamen weer wat gelukkige gezinnetjes in beeld, vriendschappen werden hersteld en vernieuwd. Mare’s dochter Siobhán ging studeren in Californië en werd door haar hele familie in de straat vrolijk uitgezwaaid. Maar hé, nog veertig minuten. Dat klopt dus niet. Maar ook dat klopte natuurlijk wel, ik had het kunnen weten en verwachtte het ook. Een ultieme, grillige ontknoping. Dat vond ik trouwens niet het sterkste deel van het hele verhaal in en rond ‘Easttown’, maar dat mag je zelf gaan beoordelen.
Deze hele serie is een grootschalige, integrale hommage aan method acting. Ik denk niet dat ik in 2026 een betere serie ga zien.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 