Het AD schrijft regelmatig recensies over eetgelegenheden in de buurt, en heeft ook een ranglijst in de vorm van de Gouden Pollepel. Zo werd ik geïnformeerd over een klein, tamelijk authentiek Italiaans restaurant aan de rand van het Oude Noorden in Rotterdam.
Je hebt niet altijd zin om iedere avond zelf te koken. Soms combineer ik daarom een wat langere wandeling of fietstocht, samen met mijn hond, met links of rechts een restaurant(je). Daar hoort de keurige vraag bij of we welkom zijn, want ik respecteer het “huisdierenbesluit” van zo’n etablissement. In Ierland hoef ik dat trouwens nergens te vragen. Een hond meenemen als je uit eten gaat, staat daar gelijk aan zoiets als volledig naakt naar binnen gaan. Shocking. Je wordt dus per definitie geweigerd. Maar in Nederland wil het nog weleens lukken, met overigens zeer verschillende resultaten. Misschien moeten al die restaurantlijstjes en klassementen worden aangevuld met ‘mate van hondvriendelijkheid’.
Het AD schrijft regelmatig recensies over eetgelegenheden in de buurt, en heeft ook een ranglijst in de vorm van de Gouden Pollepel. Zo werd ik geïnformeerd over een klein, tamelijk authentiek Italiaans restaurant aan de rand van het Oude Noorden in Rotterdam. Een bijzondere plek voor mij, want het was letterlijk om de hoek waar ik het grootste deel van mijn lagereschooljaren heb doorgebracht. De menukaart bekeken, en ik wees even naar mijn hond. Geen probleem, meneer.
Ik kon mooi plaatsnemen in een soort benedenverdieping, met een degelijk ouderwetse betegelde vloer en dicht tegen de open keuken aan. Fijn! Even direct contact met de chefs over de specialiteiten, en wat ik deze avond wel lekker zou vinden. So far, so good.
Maar toen begon de ellende. We hadden een heel stuk gefietst en mijn hond had grote dorst. Of ze misschien een (disposable) bakje hadden voor wat water? Nee, daar konden ze echt niet aan gaan beginnen. Iets anders misschien?, zo probeerde ik nog. Maar nee, de hondendorst kon niet worden gelest. Door mijn tegensputteren – het was trouwens best rustig in de zaak – kwam er uiteindelijk toch een minibakje tevoorschijn, dat ik zelf een aantal keren kon bijvullen op het toilet, ook al dicht tegen de keuken aan.
Natuurlijk hield mijn grote hond de directe omgeving rond dat kleine bakje niet druppeldroog. Ik voelde de irritatie bij de knaap die deze zaak kennelijk moest runnen, in sneltreinvaart toenemen.
Hij mocht eigenlijk dat bakje helemaal niet verschaffen, zo vertelde hij mij op boze toon. Om vervolgens demonstratief een mop te pakken om de vierkante meter rond mijn hond te reinigen. We overtraden zelfs de wet, aldus die knul.
In de keuken waren ze inmiddels met mijn pasta bezig, dus weglopen vond ik ook onder deze omstandigheden niet geheel gepast. Maar de lol was er al wel van af. Met grote verbazing heb ik verder gekeken naar wat gastvrijheid bij deze “authentieke Italiaan” betekent. En wat zij allemaal rangschikken onder kwaliteit en het niveau van hygiëne. Een paar druppels water op een tegelvloer, of die als zo vaak ongewassen handen van de gasten die uiteraard in hun gewone kleren praktisch via de keuken naar en van het toilet gaan. We zullen geen namen noemen, maar het was Piazza Lis.
Ik houd niet van het noemen van namen, maar Takuri Sapporo Ramen aan de Aert van Nesstraat is een ander, mooi voorbeeld van gastvriendelijkheid voor baas en hond. Daar kon ik mooi plaatsnemen buiten, dus op het terras. Met een dichtgeknoopte jas en een hoed op was dat goed te doen, en zoveel beter om je alle ellende zoals hierboven te besparen. Eten was best goed (en ik kan het weten na mijn reizen door Japan), maar toen kwam het afrekenen. Dat ervaarde ik ook figuurlijk als een afrekening, want ook daar had ik gevraagd om wat water voor de hond. Geen probleem, meneer.
Maar ik moest 35 cent betalen voor het plastic bakje en nog eens 15 cent voor de eenmalige watervulling. Onaangekondigd. De beginnende serveerster, volgezet met tattoos en piercings, legde in het Engels uit dat zij het ook niet kon helpen. Maar ik moest het natuurlijk wél betalen. Oftewel, hoe een lullige 50 cent je eetervaring volledig kan bederven. Ik ga er maar niet meer heen, terwijl het toch op een mooie route voor mij en mijn hond ligt.
Zullen we deze “uit-ervaringen” positief, en dus ook hoopvol afsluiten? Ja, graag! Want het kán wel. Daar waar de medewerkers goed zijn getraind, en slim worden gecoacht. Zoals bijvoorbeeld bij de Gauchos Grill. Daar wordt niet alleen jij, maar ook je hond hartelijk welkom geheten. En voordat je goed en wel hebt plaatsgenomen, staat er al een goedgevulde rvs-drinkbak voor je hond klaar.
Maar het beste is misschien toch gewoon lekker thuis koken, en dat vervolgens in alle rust opeten. Kaarsje op tafel, met je partner aan je voeten 😊.
